Komentarz Związku Przedsiębiorców i Pracodawców do pierwszych decyzji gospodarczych Prezydenta
Karola Nawrockiego

 

• Pierwszy miesiąc urzędowania prezydenta Karola Nawrockiego przyniósł nie tylko dużą aktywność polityczną, ale i serię decyzji, które mogą mieć poważne, niekorzystne skutki gospodarcze.
• Do najważniejszych ustaw objętych wetem należały:

1. Specustawa ukraińska (Ustawa z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa; Dz.U. 2022 poz. 583 z późn. zm.): przedłużająca do marca
   2026 r. legalny pobyt ok. miliona obywateli Ukrainy w Polsce, umożliwiająca im kontynuowanie zatrudnienia, prowadzenie działalności gospodarczej
   i korzystanie z części świadczeń socjalnych;
2. Ustawa wiatrakowa (Projekt ustawy o zmianie ustawy o inwestycjach
   w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw; druk 1130): projekt zakładał zniesienie bariery tzw. 10H, umożliwienie budowy nowych turbin wiatrowych w odległości min. 500 m od zabudowań, repowering istniejących elektrowni), a także wsparcie dla biometanu
   i biogazu;
3. Ustawa deregulacyjna w energetyce (Projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu dokonania deregulacji w zakresie energetyki; druk 1310): przewidująca m.in. uproszczenie rachunków za energię elektryczną (ujednolicony i czytelny wzór faktury), a także ułatwienia w realizacji inwestycji OZE do 5 MW, co miało wesprzeć lokalnych przedsiębiorców i gospodarstwa domowe.

• Weta wobec wspomnianych kluczowych ustaw, od transformacji energetycznej po regulacje dotyczące imigrantów, oceniamy krytycznie. Szczególnie negatywnie odnieść należy się do zawetowania specustawy ukraińskiej. Jednocześnie, pozytywnie oceniamy zapowiedź weta w przedmiocie potencjalnej podwyżki akcyzy wykraczającej poza poziomy ustalone tzw. „mapą akcyzową” – łamanie zawartych z biznesem porozumień nie służy budowaniu zaufania między administracją publiczną a przedsiębiorcami.

 

1. Energetyka – znaczenie ustaw wiatrakowej i deregulacyjnej

Ustawa wiatrakowa (druk 1130) była odpowiedzią na wieloletnie bariery w rozwoju lądowej energetyki wiatrowej. Wprowadzona w 2016 r. zasada tzw. 10H  (minimalnej odległości turbiny od zabudowań odpowiadającej dziesięciokrotności jej wysokości) w praktyce niemal zablokowała rozwój nowych farm. Według danych Polskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej, ponad 99% powierzchni kraju zostało wyłączone z inwestycji.

Przyjęta przez parlament ustawa zakładała:

• redukcję odległości minimalnej do 500 metrów;
• dopuszczenie repoweringu, czyli wymiany starych turbin na nowe, o większej sprawności i niższej emisyjności;
• wyłączenie terenów chronionych (parki narodowe, rezerwaty) z lokalizacji inwestycji.

Warto zaznaczyć, że ostateczne decyzje dotyczące lokalizacji inwestycji i ich odległości od zabudowań podejmować miały gminy – po obowiązkowych konsultacjach z mieszkańcami.

Ustawa deregulacyjna (druk 1310) miała inny, ale równie istotny wymiar. Po pierwsze, wprowadzenie czytelnego i jednolitego wzoru rachunku za prąd pozwoliłoby konsumentom lepiej rozumieć strukturę opłat i porównywać oferty. Po drugie, projekt przewidywał uproszczenie procedur inwestycyjnych dla odnawialnych źródeł energii o mocy do 5 MW – miało to być głownie ułatwieniem dla samorządów, rolników i sektora MŚP.

Obie ustawy były efektem konsultacji z biznesem i samorządami. Organizacje pracodawców (w tym Związek Przedsiębiorców i Pracodawców) podkreślały, że stabilne i przewidywalne prawo energetyczne jest jednym z warunków zwiększenia konkurencyjności polskiej gospodarki.

Weto wobec tych projektów oznacza w praktyce spowolnienie rozwoju OZE, utrzymanie barier inwestycyjnych oraz ryzyko wzrostu kosztów energii zarówno dla przemysłu, jak i dla obywateli. Mając to na uwadze, liczymy że w niedalekiej przyszłości uda się wypracować regulacje zmierzające do zmitygowania powyższych ryzyk, które będą miały szanse zostać przyjętymi.

 

2. Ukraińcy a polska gospodarka

Najwięcej emocji wywołała jednak decyzja Prezydenta o wecie odnośnie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy.

Podjęta przez pana prezydenta decyzja wprowadza poważną niepewność prawną zarówno wśród obywateli Ukrainy, jak i pracodawców, którzy ich zatrudniają. Obecne regulacje legalizujące pobyt wygasają we wrześniu 2025 r., a brak ich przedłużenia oznacza groźbę paraliżu urzędów wojewódzkich już w nadchodzących miesiącach. Setki tysięcy cudzoziemców będzie zmuszonych ponownie składać wnioski legalizacyjne, co doprowadzi do „zakorkowania” właściwych urzędów i wydłużenia terminów. Najmocniej odczują to branże o chronicznym deficycie pracowników m.in. budownictwo, transport, rolnictwo, przetwórstwo czy sektor opieki, w których to  Ukraińcy stanowią dziś istotny segment kadry.

Warto spojrzeć również na dane ekonomiczne, które dowodzą że Ukraińcy nie są obciążeniem, lecz w istotnym stopniu przyczyniają się do rozwoju polskiej gospodarki.

Dane liczbowe:

• Aktywność zawodowa uchodźców:

• Polska miała najwyższy w OECD poziom zatrudnienia uchodźców z Ukrainy
  – 65% w 2023 r.
• W 2024 r. wskaźnik ten wzrósł do 69%, wobec 75% wśród Polaków.

 

• Wpływy do systemu ubezpieczeń społecznych:

• 825 tys. obywateli Ukrainy opłaca składki do ZUS, co odpowiada za ponad 5% wpływów Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

 

• Działalność gospodarcza

• W latach 2022-2024 obywatele Ukrainy założyli w Polsce 89 tys. Firm (obecnie co dziesiąta nowa działalność gospodarcza w Polsce jest zakładana przez Ukraińców).

 

• Wpływy podatkowe i koszty świadczeń

• W 2024 r. wpływy podatkowe od obywateli Ukrainy (bez VAT) wyniosły 17,7 mld zł, a koszty świadczeń społecznych i zdrowotnych – 3,3 mld zł.

 

• Wpływ na PKB

• Według NBP imigranci w latach 2021–2023 dodawali średnio 0,5 pkt proc. rocznie do wzrostu PKB, co odpowiadało za ok. 18% całego wzrostu w tym okresie.

 

• Koszty społeczne

• Na koniec 2024 r. tylko 0,5% Ukraińców było zarejestrowanych jako bezrobotni.
• Emerytury pobierało 17,5 tys. cudzoziemców (0,24% wszystkich świadczeń), a ich koszt stanowił zaledwie 0,083% wydatków emerytalno-rentowych ZUS.

 

2.1 Trzy scenariusze rozwoju sytuacji

Brak przedłużenia specustawy ukraińskiej otwiera przed polską gospodarką kilka możliwych ścieżek rozwoju sytuacji, różniących się skalą ryzyka i potencjalnymi kosztami. Wiele zależy od tego, jak szybko i w jakiej formule ustawodawca zdecyduje się rozwiązać problem niepewnego statusu prawnego setek tysięcy obywateli Ukrainy. Analizując możliwe konsekwencje, można wyróżnić trzy główne scenariusze:

1. Masowy wyjazd Ukraińców – gospodarka traci pracowników, rosną koszty usług i presja płacowa;
2. Korki w urzędach legalizacyjnych – brak sprawnych procedur zniechęca pracodawców i osłabia aktywność imigrantów;
3. Kompromis ustawowy – najlepszy scenariusz, pozwalający utrzymać wkład Ukraińców w gospodarkę przy jednoczesnym zapewnieniu równych
   i przejrzystych zasad.

 

Podsumowanie

Pierwsze decyzje Pana Prezydenta w dziedzinie gospodarki, to znaczy zawetowanie ustaw dotyczących rozwoju OZE w Polsce oraz tzw. specustawy ukraińskiej, oceniamy negatywnie. Liczymy na otwartą i rzetelną dyskusję o potrzebie szybkiego wprowadzenia zmian zawartych w podważonych przez prezydenta ustawach – jesteśmy w tym zakresie w pełni gotowi do dialogu i przedstawiania argumentacji biznesu. Jednocześnie, zwracamy uwagę że nie wszystkie decyzje o wetach lub ich zapowiedzi z ostatniego okresu oceniamy krytycznie – deklaracja zawetowania podwyżek akcyzy na alkohol wykraczających poza „mapę akcyzową” uzgodnioną z przedsiębiorcami kilka lat temu to dobra decyzja, sprzyjająca budowaniu zaufania biznesu do państwa i zawieranych z jego przedstawicielami porozumień.

 

Zobacz: Komentarz Związku Przedsiębiorców i Pracodawców do pierwszych decyzji gospodarczych Prezydenta
Karola Nawrockiego

Warszawa, dnia 5 lutego 2025 r.

Komentarz ZPP: „ulga hipoteczna” sposobem na wsparcie mieszkalnictwa w Polsce

Rosnące ceny mieszkań i rat kredytów hipotecznych to poważny problem dla wielu mieszkańców Polski. Zgodnie z raportem Eurostatu ceny mieszkań w UE wzrosły średnio o 48% w mniej niż 10 lat – od 2015 do 2023 roku, jednak dla Polski średni wzrost cen mieszkań w Polsce w 2023 r. w porównaniu do 2015 r. wynosi 79,8%. Średnia wartość wnioskowanego kredytu mieszkaniowego wyniosła we wrześniu 2024 r. 444 740 zł, przy czym średnia cena transakcyjna 1m² mieszkania w Warszawie wyniosła w III kw. 2024 r. 14 548 zł.

Na decyzję o zakupie nieruchomości wpływały wysokie ceny, ograniczona zdolność kredytowa oraz niepewność co do rządowych programów wsparcia, dlatego też nabywcy wstrzymywali się z zakupem licząc na spadek cen mieszkań i stóp procentowych.

Pojawiają się różne pomysły na wsparcie mieszkalnictwa i ułatwienie Polakom zakup własnej nieruchomości. Wsparcie rządowe w postaci dofinansowania kredytów hipotecznych może potencjalnie wiązać się z ryzykiem wzrostu cen nieruchomości, natomiast ukierunkowanie się na budownictwo społeczne wymaga dużych nakładów finansowych i długiego czasu oczekiwania na pierwsze efekty.

Chcąc ułatwić osobom fizycznym dostęp do własnej pierwszej nieruchomości poddajemy pod rozważenie zmianę ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należałoby rozważyć wprowadzenie „ulgi hipotecznej”, tj. możliwości odliczenia od dochodu do opodatkowania wydatku (w tym spłaconych rat od kredytu hipotecznego) na zakup pierwszej nieruchomości w łącznej wysokości maksymalnej 200 000 zł. Odliczenie byłoby możliwe tylko od zakupu pierwszej nieruchomości i do dokonania w ciągu 5 lat od zakupu, przykładowo maksymalnie po 40 000 zł na rok podatkowy. Ulga mogłaby być dostępna dla wszystkich osób fizycznych bez względu na stan cywilny, liczbę dzieci, wysokość dochodów i wartość pierwszej nieruchomości.

Taki sposób wsparcia mieszkalnictwa mógłby się przyczynić do realnego wsparcia osób fizycznych pragnących zakupić swój pierwszy własny kąt. Zaletą rozwiązania jest brak efektu cenotwórczego, przy jednoczesnym realnym zwiększeniu dostępności kredytów dla Polaków. Ulga byłaby dostępna dla każdego (brak zarzutu o wykluczenie singli, czy ze względu na zarobki), tańsza dla budżetu, niż proponowane dotychczas alternatywne programy, a także możliwa do szybszego uruchomienia.

Gorąco zachęcamy ministerstwa zaangażowane w kreowanie polityki mieszkaniowej w Polsce do rozważenia powyższej propozycji w celu uwzględnienia jej w ramach kompleksowego wsparcia mieszkalnictwa w Polsce.

Zobacz: Komentarz ZPP: „ulga hipoteczna” sposobem na wsparcie mieszkalnictwa w Polsce

Warszawa, 30 stycznia 2025 r.

Komentarz ZPP w sprawie ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz niektórych innych ustaw oraz Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

• Już w 2025 r. w Polsce ma zacząć obowiązywać system kaucyjny. Sejm przyjął nowelizację ustawy z lipca 2023 roku, który uwzględnia zgłaszane dotychczas postulaty branży. Zgodnie ze zgłoszonymi uwagami, nowelizacja ustawy ma uwzględniać mechanizm śledzenia kaucji za opakowaniem w całym łańcuchu sprzedaży, a także wprowadzenie jednolitego systemu oznakowania.

• Spod obowiązków Ustawy dot. konieczności osiągnięcia poziomu selektywnego zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych wyłączone zostały wprost opakowania po produktach mlecznych – w nowelizacji nie znalazły natomiast odzwierciedlenia postulaty dążące do wyłączenia spod ustawy opakowań suplementów diety. Dyrektywa „ściekowa” wprowadza nowe wymogi związane z oczyszczaniem ścieków komunalnych. Nowe regulacje dotkną przede wszystkim podmioty z sektora farmaceutycznego oraz kosmetycznego.

• Europejska Federacja Przemysłu i Stowarzyszeń Farmaceutycznych (EFPIA) reprezentująca przemysł farmaceutyczny działający w Europie podkreśla, iż nacisk zostanie położony na zapewnienie, że: więcej gałęzi przemysłu musi dzielić koszty w oparciu o zasadę „zanieczyszczający płaci”, rządy krajowe również wnoszą wkład w wysokości 20% kosztów, które mają ponieść oraz płatności dokonywane są według tylko jednego modelu kalkulacji opłat, który opiera się na ilości i szkodliwości.
• Polskie Stowarzyszenie Przemysłu Kosmetycznego i Detergentowego (PSPKD) od początku procesu legislacyjnego podkreślało, że wprowadzony w ramach dyrektywy system rozszerzonej odpowiedzialności producenta (ROP) będzie nieefektywny i niesprawiedliwy. System ROP spełniający swoje cele powinien opierać się przede wszystkim na prawidłowo wdrożonej zasadzie „zanieczyszczający płaci”, zobowiązując przedsiębiorców do opłat za konkretne substancje, które dotychczas nie są skutecznie usuwane i które realnie stanowią problem w oczyszczalniach – niezależnie od sektora przemysłu, z którego pochodzą.

GOSPODARKA OPAKOWANIAMI I ODPADAMI OPAKOWANIOWYMI

Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 8 pkt 15ba Ustawy uruchomienie systemu kaucyjnego przesunie się 9 miesięcy względem pierwotnego terminu, bo na dzień 1 października 2025 r. 

Wyjątek stanowią przepisy dotyczące opłaty produktowej (z zastosowaniem potrójnej stawki), w przypadku braku zawarcia umowy z podmiotem reprezentującym i niewykonanie obowiązku dotyczącego osiągnięcia poziomów selektywnego zbierania opakowań i odpadów, które wejdą w życie 1 stycznia 2026 r. 

Niezależnie, kluczową zmianą, w stosunku do pierwotnego brzmienia ustawy, jest wyłączenie spod obowiązku osiągnięcia poziomu selektywnego zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych, wprowadzających produkty w opakowaniach na napoje będące mlekiem, jogurtem lub innym pitnym produktem mlecznym. 

W ostatecznym projekcie ustawy nie znalazły odzwierciedlenia, natomiast postulaty zgłaszane przez posłów Konfederacji w zakresie wyłączenia spod definicji „opakowania na napoje” (a tym samym systemu kaucyjnego) opakowań suplementów diety. Analogiczne wyłączenie przewidziano bowiem w art. 8b aktualnie obowiązującej wersji ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi dla produktów leczniczych czy wyrobów medycznych. Poprawka została jednak w całości odrzucona. 

Ponadto:

• Wprowadzono trzymiesięczny okres przejściowy dla produktów opakowaniowych, które zostały już wprowadzone do obrotu w okresie trzech miesięcy od dnia przystąpienia do systemu kaucyjnego, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2025 r., nieposiadające oznakowania wskazującego na objęcie opakowania systemem kaucyjnym oraz określającego wysokość kaucji – produkty te będą mogły pozostawać w obrocie do momentu ich zużycia, zwrotu lub wyczerpania zapasów;
• Ustawa doprecyzowuje obowiązek uczestnictwa w systemie kaucyjnym dla przedsiębiorców prowadzących jednostki handlu detalicznego lub hurtowego o powierzchni sprzedaży nie większej niż 200 m2 – podmioty te będą zobowiązane do uczestniczenia w systemie kaucyjnym w zakresie pobierania kaucji, jednakże udział w systemie zwracania kaucji oraz zbierania pustych opakowań pozostanie dobrowolny (z zastrzeżeniem butelek szklanych wielokrotnego użytku o pojemności do półtora litra) – niespełnienie powyższych wymagań uwzględniono w przepisach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych; biorąc pod uwagę objęcie systemem kaucyjnym suplementów diety apteki będą również uczestnikiem tego systemu; 
• Przepisy wymagają zapewnienia w każdej gminie co najmniej jednego stacjonarnego punktu odbierania opakowań i odpadów opakowaniowych objętych systemem kaucyjnym od użytkowników końcowych.
• Istotną zmianą jest zmniejszenie minimalnego poziomu selektywnego zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych na lata 2026-2028 do 77%.
• Co istotne, wprowadzający produkty w opakowaniach na napoje, którzy nie zawarli umowy z podmiotem reprezentującym i nie wykonają obowiązku w zakresie osiągnięcia przewidzianych przepisami poziomów selektywnego zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych, będą zobowiązani do wniesienia opłaty produktowej z zastosowaniem potrójnej stawki tej opłaty określonej dla danego rodzaju opakowania na napoje. Stosowanie powyższego wymogu przewidziano od 1 stycznia 2026 r.
• W ustawie doprecyzowano etap pobierania kaucji (w całym łańcuchu dystrybucji) oraz terminy jej przekazania podmiotowi reprezentującemu prowadzącemu dany system kaucyjny, tj.: do siódmego dnia miesiąca, za okres od piętnastego do ostatniego dnia miesiąca poprzedniego oraz do dwudziestego pierwszego dnia miesiąca, za okres od pierwszego do czternastego dnia miesiąca.
• Środki finansowe pochodzące z nieodebranej kaucji oraz ze sprzedaży odpadów opakowaniowych zebranych w ramach systemu kaucyjnego i sprzedaży materiałów pochodzących z przetwarzania tych odpadów zostaną przeznaczone na finansowanie systemu kaucyjnego.
• W Ustawie przestawiono także, uproszczony wzór oznakowania wskazującego na objęcie opakowania systemem kaucyjnym.

Na posiedzeniu w dniu 4 grudnia 2024 r. Senat rozpatrzył ustawę proponując dodatkowe przesunięcie startu systemu kaucyjnego o 3 miesiące, tj. na dzień 1 stycznia 2026 r. Zwrócono również uwagę, że wdrożenie systemu kaucyjnego przed zakończeniem prac nad pełnym wdrożeniem rozszerzonej odpowiedzialności producenta („ROP”) może doprowadzić do nieprawidłowego rozłożenia ciężarów finansowych w systemie i trudności w egzekwowaniu przepisów. Przedmiotowe poprawki zostały jednak odrzucone przez Sejm na posiedzeniu 6 grudnia 2024 r. 

SYSTEM KAUCYJNY – PODATEK OD TOWARÓW I USŁUG

Ustawa wprowadza zmiany w przepisach dotyczących podstawy opodatkowania.

Od 1 stycznia 2025 r. do podstawy opodatkowania nie wlicza się kaucji pobieranej za opakowanie objęte systemem kaucyjnym, jeżeli podatnik dokonał dostawy towaru w tym opakowaniu.

Jednocześnie, w przypadku niezwrócenia do podmiotu reprezentującego opakowania lub odpadu opakowaniowego objętych systemem kaucyjnym, wprowadzający produkty w opakowaniach na napoje podwyższa podstawę opodatkowania. Ustawa określa ponadto sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku różnicy w wartości kaucji z opakowań objętych systemem kaucyjnym, wprowadzonych do obrotu, w stosunku do zwróconych do podmiotu reprezentującego. 

Tekst Ustawy ustalony po rozpatrzeniu poprawek Senatu jest dostępny na stronie Sejmu RP.

DYREKTYWA “ŚCIEKOWA”

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego u Rady 2024/3019 z dnia 27 listopada 2024 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (wersja przekształcona) została opublikowana 12 grudnia w Dzienniku Urzędowym UE. 

https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A32024L3019&qid=1737358243010

Dyrektywa przewiduje wprowadzenie mechanizmu rozszerzonej odpowiedzialności producenta („ROP”) w odniesieniu do dwóch kategorii produktów:

• produktów leczniczych;
• kosmetyków.

Idea jest zatem podobna jak w przypadku tzw. elektrośmieci – podmiot wprowadzający dany produkt na rynek, powinien ponieść koszty usunięcia produktu ze środowiska naturalnego, Producenci zobowiązani zostaną do pokrycia co najmniej 80% kosztów oczyszczania czwartego stopnia tj. oczyszczania ścieków z szerokiego spektrum mikrozanieczyszczeń, w tym kosztów inwestycyjnych i operacyjnych takiego oczyszczania, a także kosztów gromadzenia danych dotyczących produktów wprowadzanych do obrotu oraz innych kosztów obowiązkowo ponoszonych w związku z rozszerzoną odpowiedzialnością producenta.

Organizacje branżowe szacują, że koszt wprowadzenia Dyrektywy dla samego sektora farmaceutycznego w Polsce może wynieść nawet 600 mln zł rocznie. Kontrowersje budzi wskazanie wyłącznie dwóch sektorów jako wytwarzających szczególnie dużo mikrozanieczyszczeń – w ocenie branży jest to rozwiązanie niesprawiedliwe i nieproporcjonalne. Wprowadzony w taki sposób system ROP nie będzie gwarantował skutecznej realizacji zasady „zanieczyszczający płaci”, na której powinien się opierać.

Dyrektywa przewiduje wyłączenia od ww. obowiązku partycypacji w kosztach w przypadku producentów wprowadzających do obrotu poniżej 1 tony substancji zawartych w produktach rocznie lub gdy substancje zawarte w produktach szybko ulegają biodegradacji bądź nie generują mikrozanieczyszczeń w ściekach pod koniec przydatności do użycia.

Dodatkowo, Dyrektywa wprowadza mechanizm zakładający utworzenie organizacji odpowiedzialności producentów, za pośrednictwem której producenci będą partycypować w kosztach oczyszczania czwartego stopnia.

Dyrektywa weszła w życie 1 stycznia 2025 r. i. Rozszerzona odpowiedzialność producentów ma zostać implementowana przez państwa członkowskie do dnia 31 lipca 2027 r.. Pełne oczyszczanie ścieków czwartego stopnia będzie wchodziło w życie stopniowo, z datą końcową ustaloną na 31 grudnia 2045 r.

Dyrektywa nałożyła na Komisję Europejską, w terminie do dnia 1 stycznia 2025 r., obowiązek organizacji wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi w zakresie wdrażania rozszerzonej odpowiedzialności producenta, m.in.  w zakresie wpływu tych przepisów na dostępność, ofertę i przystępność cenową leków wprowadzanych do obrotu na terenie Unii. Wyniki tych konsultacji Komisja Europejska ma opublikować wraz z zaleceniami i wytycznymi dla państw członkowskich.

PSPKD oraz cała branża kosmetyczna na poziomie UE wielokrotnie sygnalizowały władzom, zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim, swój sprzeciw wobec przyjęcia dyrektywy z systemem ROP nakreślonym w przyjętej ostatecznie formie. Obawy branży zostały zauważone, na skutek czego Polska głosowała przeciwko przyjęciu Dyrektywy. Jej treść została jednak zatwierdzona, wobec czego wdrożenie jej zapisów będzie teraz ogromnym wyzwaniem zarówno dla branż obciążonych opłatami, jak również dla władz, zobowiązanych do transpozycji przepisów do prawodawstwa krajowego. Nowe regulacje mogą mieć wpływ także na branże budowlaną oraz deweloperską w związku z nowymi wymogami dot. rozwoju systemów do zbierania ścieków komunalnych.

Z treścią Dyrektywy można zapoznać się pod linkiem.

 

Zobacz: Komentarz ZPP w sprawie ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz niektórych innych ustaw oraz Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.